چاپگرهای سه بعدی ساخت اشیای دلخواه خانگی را امکان پذیر می کنند.
پژوهش انجام شده در دانشگاه فناوری وین، نوید بخش دستیابی به چاپگری سه بعدی است که در آینده به ابزاری مقرون به صرفه و روزمره تبدیل خواهد شد. چاپگرهای سه بعدی سالها است که در دسترس هستند، اما وجه تمایز چاپگرهای مورد پژوهش با چاپگرهای سه بعدی معمول در کوچک تر، سبک تر و ارزان تر بودنشان است. با استفاده از نقشه هایی که از اینترنت دریافت می کنند، در خانه تهیه و به این ترتیب از صرف هزینه های هنگفت برای تهیه این وسایل جلوگیری نمایند.
در پروژه چاپگر سه بعدی از  علوم مختلفی در کنار یکدیگر بهره گرفته شده است. این وسیله با کمک مهندسان مکانیک تحت نظر استاد یورگن استامف مونتاژ شده است و تحقیقات شیمیایی آن که توسط تیم استاد رابرت لیسکا صورت پذیرفته، بسیار حایز اهمیت است، چرا که در ابتدا شیمیدان ها باید تعیین می کردند که کدام ترکیب شیمیایی خاص می تواند در این طرح مورد استفاده قرار گیرد.
لایه به لایه
 نحوه عملکرد چاپگرهای سه بعدی در ابتدا ساده به نظر می رسد: شی مورد نظر در یک محفظه کوچک مملو از رزین ترکیبی چاپ می شود. رزین از خصوصیات منحصر به فردی برخوردار است و آن مستحکم شدن در برابر تابش نور است. رزین ترکیبی به صورت لایه به لایه تحت تابش نور قرار می گیرد و وقتی هر لایه مستحکم می شود، لایه بعدی می تواند به آن بپیوندد تا کمکم شی مورد نظر کامل شود. این روش «فناوری ساخت افزایشی» نامیده می شود. کلاوس استالمن که نخستین نمونه این چاپگرها را با همکاری مارکوس هاتزنبیچلر تولید کرده است میگوید: «با این روش می توانیم اشیایی را که ساختار پیچیده ای دارند تولید کنیم که تاکنون این کار با روش هایی مانند قالب گیری امکان پذیر نبوده است.»
این روش برای تولید محصولات با اندازه های بزرگ و احجام توخالی مورد استفاده قرار نمی گیرد. برای تولید آن ها پیش از این هم روش های ارزانی وجود داشته است. در واقع بزرگترین مزیت «تولید افزایشی» این است که امکان تولید اجسام سفارشی و خاص را به ما می دهد. نمونه اولیه چاپگر با اندازه ای کوچک تر از یک پاکت شیر و وزنی در حدود 5/1 کیلوگرم، تنها 1200 دلار قیمت دارد. استالمن معتقد است: «اگر این محصول به تولید انبوه برسد برای کاهش ابعاد چاپگر باز هم تلاش خواهیم کرد و قیمت آن هم کاهش خواهد یافت.»

استفاده از ال ئی دی پروژکتور برای بالا بردن وضوح
وضوح این چاپگر عالی است، لایه های جداگانه ای که با تابش نور مستحکم می شوند تنها یک بیستم میلیمتر ضخامت دارند. به همین دلیل می توان از این چاپگر در اشیایی مانند سمعک های شنوایی که ساخت اجزای آن نیازمند دقت فوق العاده ای است، استفاده کرد. برخلاف مدل های قبلی، این چاپگر از دیودهای نوری استفاده می کند که نور کافی تابیده از آن ها باعث می شود تا طرح ها به خوبی تعریف و اجرا شوند.
گروه تحقیقاتی «تولید افزایشی» دانشگاه وین بر روی انواع مختلفی از فناوری سه بعدی و مواد اولیه چاپ تحقیق و فعالیت می کند. مواد اولیه جدیدی (نظیر سرامیک ها و پلیمرهای خاص) همواره برای چاپ سه بعدی ایجاد می شوند که صحت این ادعا استفاده امروزمان از مواد اولیه دوستدار محیط زیست جهت ساخت اشیای سه بعدی است.
کارآیی قابل توجه
این فناوری در بخش پزشکی و به منظور پاسخ گویی به نیازهای خاص بیماران، همچنین برای تولید لوازم یدکی مورد نیاز دستگاههای مختلف بی نیاز از پیمودن مسافت زیاد یا تولید جواهرات بدلی ای که افراد خودشان طراحی می کنند، قابل استفاده است. با بهره گیری از ابزار همه کاره و ارزان قیمتی که در دانشگاه وین طراحی شده است، اشیای سه بعدی مختلف را می توان با طیف مختلفی از مواد اولیه و با خصوصیات متنوع مکانیکی، نوری و حرارتی تولید کرد.